Schutspatronen van schuttersgilden
Schuttersgilden zijn gewoonlijk vernoemd naar een heilige, hun beschermheilige. In het – gelukkig – inmiddels verre verleden kon het gebeuren dat schutters hun leven veil moesten hebben voor de (stads)gemeenschap waarvan zij deel uitmaakten. In die gevallen vroegen ze hun beschermheilige om voorspraak bij het verkrijgen van goddelijke bijstand. En ook buiten tijden van gevaar waren schuttersgilden en hun schutspatronen onafscheidelijk, zo schaarden alle gildeleden zich achter het vaandel waarop de eigen heilige was afgebeeld.
Nu zijn er ontelbare heiligen, aan wat voor heiligen dienen we hierbij vooral denken? In enkele duidelijke gevallen gaat het om heiligen in wier leven een raakpunt met het beroep van de gildeleden te vinden is, bijvoorbeeld omdat zij zelf schutter of strijder waren (zoals Joris). In andere gevallen omdat hun marteldood in verband kon worden gebracht met projectielen (zoals Sebastiaan). In weer andere gevallen kunnen we geen pijl trekken op de liaison tussen een heilige en een schuttersgilde (zoals Barbara).
De voordracht gaat over alle drie deze groepen van heiligen, en de veranderende plaats die schutspatronen innemen in het leven van gildeleden en in het openbaar leven.